Nie chcę być dorosła

Jak byłam w liceum twierdziłam, że nie chcę dorosnąć, bo to jest nudne. Wymaga ogromnej odpowiedzialności, sztywności i zasad. Mało który dorosły chce coś naprawdę zmienić w swoim życiu, większość osiada na laurach, przestaje się doskonalić, bo to już nie dla nich. Wystarczy bezpieczna praca, ciepły obiad i partner u boku... 

Tatuaże i inne dziary

Jak Twój tatuaż wpływa na mój humor?

Nijak.
Tak jak bluzka pani Stasi, tej spod dwójki. Albo paznokcie Stefci, sprzedawczyni z delikatesów. Nie szczególnie interesuje mnie Twój tatuaż. Jeśli Tobie się podoba i lepiej się z nim czujesz, to super, bo chyba o to chodzi. Ty się musisz czuć dobrze we własnej skórze, nie ja. To Tobie musi się podobać tatuaż, nie mi. To nie moja skóra, nie moja ręka czy noga.

Znajdź tu logikę

Staram się znaleźć jakąkolwiek logikę w tym. Pomóżcie mi.

Hej, ja nie lubię tego co Ty!

Cześć!

Chciałabym Ci oznajmić coś bardzo ważnego. Otóż nie jestem taka jak Ty. Zupełnie. Nie czytam tych samych książek, nie oglądam tych samych filmów i nie mam takiego samego zdania na większość tematów, ale wiesz co? Dobrze mi z tym, bo ja wcale nie chcę być inna. Lubię siebie i nie mam zamiaru zmieniać swoich upodobań.

Czym jest dla mnie szczęście?

Dla mnie szczęście to umiejętność zauważania piękna, w tym co małe i teoretycznie bez znaczenia. To umiejętność widzenia pozytywów nawet w najgorszych sytuacjach.
To cieszenie się życiem i chęć życia.

Hej, rozejrzyj się

Twoje poranki zawsze wyglądają tak samo. Wstajesz, biegniesz do toalety, robisz śniadanie, pijesz zdecydowanie za słabą kawę, wybierasz się do pracy lub uczelni. Następnie wychodzisz, wybierasz jak zwykle tę samą drogę. Po pracy spotykasz się z tymi samymi ludźmi, słuchasz tej samej muzyki, oglądasz te same programy. Stawiasz na rutynę, bo wiesz, że jest bezpieczna. Znasz ją. Wolisz nie ryzykować zmianami, które wcale nie muszą być na lepsze. 

Jak stać się grubaskiem?

Gdy weźmiesz do ręki pierwsze z brzegu czasopismo dla kobiet, znajdziesz informacje o tym jak stać się szczuplejszym w jak najkrótszym czasie. W internecie też jest mnóstwo artykułów na ten temat, a w telewizji aż huczy od reklam o środkach do odchudzania. Co jednak jeśli chciałabym wyjść poza schemat i stać się grubaskiem? Niektórzy twierdzą, że to wcale nie jest takie trudne, jednak trochę postarać się trzeba.

Oto moich kilka sprawdzonych sposobów.

Nie każdy musi o tym wiedzieć

Stoi na przystanku z papierosem w jednej ręce, a z telefonem w drugiej. Pewnie rozmawia z przyjaciółką lub dobrym kolegą. Nerwowo przykłada papierosa do ust, by zaraz po tym rzucić go na ziemię i zacząć swój długi monolog. Opowiada o nijakim Bartku, który rzucił ją dla pierwszej lepszej. Co chwilę rzuca do tego kurwami, a gdy tylko podjeżdża autobus, wciąż nie przerywa swojej rozmowy. Rozemocjonowana, zaczyna temat ostatniej imprezy, po której pamięta jedynie wielkiego kaca. Mimo to opowiada, jaką to Gacek przyprowadził dziewczynę, nie zapomina także wspomnieć o sukience Baśki, która nie dość że była z targu, to jeszcze podkreślała jej obrzydliwe boczki.

Gdyby kózka nie skakała...

Gdy się obudziłam, poczułam na sobie delikatny, satynowy materiał. Otworzyłam oczy i przede mną ukazało się nieznane mi dotąd pomieszczenie. Leżałam w wielkim łóżku w jeszcze większej sypialni. Ściany były jasne, na nich znajdowały się czarno-białe zdjęcia. Na podłodze leżały miękkie, brązowe dywaniki, a koło łóżka znajdowała się szafka nocna, na której stał szklany wazon z bukietem tulipanów. Pokój był jasny, przestronny. Znajdowały się w niej również drzwi do garderoby, która była większa od sypialni. Oba pokoje wyglądały jak z marzeń...tylko brakowało w nich czegoś. Nie było budzika mojej siostry, jej porozrzucanych książek obok łóżka, jej ładniejszych ubrań. Nie było jej budzącego mnie głosu ani jej mądrych odpowiedzi na moje głupie pytania. Pokój był piękny, ale był pusty. 

Wróćmy do podstawówki

Pamiętacie czasy podstawówki? Czasy, w których jako dzieci pisaliście okropne piosenki o nielubianych znajomych i je później przy nich śpiewaliście, byliście złośliwi, wyśmiewaliście kolegów za nic i nikt nie widział w tym problemu? Czasy, w których pisaliście na blogach anonimowe hejty, sami prowadziliście blogi o niczym i myśleliście, że jesteście fajni? Czasy, w których nie było głupszych i mądrzejszych, a jedynie wredni i wredniejsi? W których zmienialiście znajomych jak rękawiczki, a co tydzień był kto inny na tapecie? Ja pamiętam.

Jak stracić chłopaka?

Cześć!

Chyba nie ma osoby, która by nie marzyła o idealnym związku i miłości rodem z Disneya. Co jednak gdy nasz partner nie spełnia naszych oczekiwań, a sami nie potrafimy mu powiedzieć: "do widzenia"? Zostaje kilka sprawdzonych sposobów na to, aby on sam nas zostawił i wszyscy żyli długo i szczęśliwie. 

W kolejce do lekarza...

Za pewne nie jestem jedyną osobą, która stała w kolejce u lekarza. Nie jestem pewnie też jedyną osobą, która znudzona patrzeniem w ścianę przez ostatnią godzinę, postanowiła przysłuchać się otaczającym rozmówcom. Tematy dotyczą wszystkiego, od przepisu na pomidorówkę po narzekanie na służbę zdrowia i na lekarza, na którego tak dzielnie czekają. Najprawdopodobniej to zdzierca i niedouk, bo przecież nie zapisał im tych samych leków co ma sąsiadka z klatki obok (a te są oczywiście lepsze!) i w dodatku zgarnął stówę za wizytę. Na stos się powinno z takimi!

Nikt ich nie szanuje

Nie oszukujmy się. Z nimi nikt się nie liczy, nikt nie szanuje. Są jak przezroczysta folia, której nikt nie zauważa. Notorycznie się o nich zapomina. Nikt nawet nie stara się tego zmienić.

A wiesz o kim mówię? O ludziach bez zdania. 

A jemu się udało! Skubany.

Bo im się udało.

On zdał na piąteczkę, a uczył się kilka dni. Ja się uczyłam miesiąc i nie zdałam. 

Ona dostała tę pracę, o której marzyłam.

On przebiegł całe 10 km w 40 minut, a ja jakieś 3 w godzinę. 

Ona jest z tym chłopakiem, który mi się podoba od dawna. 

On zarabia 10 tysięcy, a ja ledwo wyrabiam średnią krajową.

Ona zawsze tak dobrze wygląda, a ja jak pół dupeczki zza krzaka.

Mój bic jest większy od jego. A nie, to tłuszcz. 

Ona ma długie nogi, a ja krótkie, kacze nózki. 

On był na wakacje na Krecie, a ja nad Bałtykiem, gdy padało.
Ona była na imprezie roku, a ja leżałam z gorączką w domu.

ZALETY

Z moich obserwacji wynika, że większość z nas ma problem z mówieniem o swoich zaletach. Najczęściej narzekamy na swoje wady, na życie lub mówimy o innych w różnisty sposób. Jednak rzadko nam się zdarza mówić dobrze o sobie. Wydaje mi się, że wynika to ze zbyt małej pewności siebie, ze wstydu, z nieznajomości swoich zalet, a to świadczy o zbyt niskiej samoocenie. Nie ma to jednak nic wspólnego ze skromnością czy nieprzechwalaniem się.

Czy za bycie zołzą ktoś jej płaci?

Każdy ją zna. Ma nos zadarty jak stąd do Wietnamu i uśmiech tak idealny, że mogłaby pracować w Hollywood. Zawsze wie co powiedzieć i jak się zachować. Ma idealnie dobrane ubranie i nieskazitelny makijaż. Wygląda jak z okładki Vogue. Marzysz, aby być taka jako ona lub z nią być.

Nie poznałeś jednak jeszcze największej tajemnicy.

Przeszłości nie zmienisz

Nie ma maszyny, dzięki której przeniesiesz się w czasie. Nie zmienisz przeszłości. Ameryka, prawda? Możesz ją polubić, zaakceptować, znienawidzić jeszcze bardziej, ale jej nie zmienisz. Nie ważne jak bardzo byś chciał.

Niezrozumiany zart

PRZEŚLIJ PROSZĘ ZNAJOMYM: POTRZEBNA JEST KREW DLA DZIECKA CHOREGO NA BIAŁACZKĘ (B Rh-), TO BARDZO RZADKA GRUPA KRWI. KONTAKT: MARZENA CZYŻ 515250700 BARDZO PILNE!!!

Taką wiadomość dostałam wczoraj wieczorem i bez namysłu przekazałam ją dalej. Pomyślałam, że komuś może to uratować życie, a mi nic przecież nie szkodzi. Może akurat się uda i pomogę biednej kobiecie i jej choremu dziecku.
Prawda jednak okazała się ... zaskakująca.

Co jest z nami, kobietami?

Chciałam Was zapytać o zdanie w pewnej delikatnej kwestii, ale przed tym muszę co nieco wyjaśnić.

Właśnie odpakowałam czekoladkę i z dobrym humorem zaczęłam przeglądać pocztę. Uśmiechnęłam się, gdy zobaczyłam, że dostałam nowego mail'a i to w dodatku po angielsku. Pomyślałam, że to pewnie z któregoś bloga, w końcu zdarza mi się czytać i komentować zagraniczne strony. Jednak to co zobaczyłam, wstrząsnęło mną do reszty. Szczęka mi opadła i nie wiedziałam, co mam powiedzieć...

Przyzwyczajona do krytyki

Kiedyś, gdy usłyszałam przykre słowa, płakałam w domu w poduszkę, wydawało mi się, że to jest koniec świata i nikt mnie nie lubi. Chciałam się zapaść pod ziemię i tam zostać na kolejne sto lat.  Sytuacja się powtarzała, gdy dowiedziałam się, że ktoś się ze mnie śmieje za moimi plecami. Jednak dziś mówię temu STOP.